1660-1680

Η Γυναικεία μόδα

17ος αιώνας

Το κόψιμο και το στυλ των φορεμάτων άλλαξε σημαντικά.. Το μπούστο μάκρυνε και στένεψε, τόσο που τελικά έφτασε έως τη μέση και έγινε πολύ εφαρμοστό με ένα μεγάλο V μπροστά. Τα ντεκολτέ ήταν χαμηλά, ανοιχτά , σε οριζόντιο ή οβάλ σχήμα και στο τελείωμά τους είχαν έναν φαρδύ δαντελωτό γιακά ή μια λινή κορδέλα που λεγόταν whisk ( ξεσκονιστήρι). Τα μανίκια έπεφταν χαμηλά στους ώμους και κατέληγαν σε ένα φουσκωτό περιλαίμιο που τελείωνε κάτω από τον αγκώνα. Ενώ τα μεσοφόρια ιππασίας ήταν στη μόδα τη δεκαετία του ΄50 και του ΄60 , οι κυρίες στη γαλλική αυλή επηρεάζονταν από την ολλανδική μόδα. Ο βασιλιάς Κάρολος της Αγγλίας ήταν εξόριστος στη Γαλλία και το προτεκτοράτο υπό την καθοδήγηση του Κρόμγουελ αλλά και οι Πουριτανοί επέβαλλαν ένα απλό και μονότονο ντύσιμο. Κατά παράδοξο τρόπο, φαίνεται πως η γυναικεία μόδα τη δεκαετία του ΄60 ήταν πιο λιτή, δεν είχε τα πλούσια και ίσως γελοία στολίδια, τις κορδέλες και τα άλλα αξεσουάρ που συναντούμε στην ανδρική μόδα, ήταν λιγότερη εκκεντρική και στην πραγματικότητα πολύ κομψή και αρκετά απλή.
Η εξωτερική φούστα κατέληγε σε μια ουρά που το μήκος της δήλωνε τη θέση της κυρίας που τη φορούσε στη γαλλική αυλή, πράγμα που ίσχυε και στο μεσαίωνα . Η μέση έγινε και πάλι πολύ μικρή και πολλές φορές, όπως αναφέρουν κάποιοι χρονικογράφοι, μια νεαρή κυρία ικανοποιούταν μόνο αν μπορούσε να αγκαλιάσει τη λεπτή της μέση με τα δυο της χέρια. Οι κορσέδες έμοιαζαν με αυτούς που φορούσαν στα τέλη του 16ου αιώνα, την εποχή της υψηλής ισπανικής μόδας. Ήταν πολύ μακριοί μπροστά και τέλειωναν στο κέντρο με ένα πρόσθετο κομμάτι υφάσματος, που ήταν ιδιαιτέρως σκληρό – για να το πετύχουν αυτό συνήθως έβαζαν μπανέλες. Υπήρχαν όμως μεγάλες διαφορές ανάμεσα στη γαλλική γυναικεία μόδα του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα και στην ισπανική μόδα του 16ου αιώνα, γιατί πλέον τα ρούχα δεν έκρυβαν το γυναικείο σώμα και τη γραμμή του , αλλά αντίθετα αναδείκνυαν την ομορφιά του.
Εκείνη την εποχή οι άνδρες είχαν μαιτρέσσες. Κάθε κύριος που σεβόταν τον εαυτό του έπρεπε να έχει τουλάχιστον μία Maitresse en titre. Η μονογαμία θεωρούταν κατάλληλη μόνο για τους αστούς. Αλλά αν ένας αριστοκράτης έπαιρνε για μαιτρέσσά του κάποια που δεν ήταν ευγενής , αποδοκιμαζόταν. Η πιο διάσημη περίπτωση ήταν αυτή της Νελ Γκουήν, της ερωμένης του Κάρολου του Δεύτερου της Αγγλίας που ήταν ηθοποιός. Πριν ασχοληθεί με την υποκριτική η Γκουήν ήταν στην ουσία Orange girl - έτσι ονόμαζαν κατ’ ευφημισμό και προσβλητικά τις πόρνες των δρόμων και των θεάτρων. Παρ΄ όλα αυτά η Αγγλία την εποχή της Παλινόρθωσης ήταν πολύ πιο ελεύθερη απ’ ότι η Γαλλία την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου και πάρα το γεγονός ότι ο Κάρολος δεν κατάφερε να δώσει στην Νελ τίτλο ευγένειας , τα παιδιά που απέκτησε μαζί της ήταν ευγενείς. Έτσι ο γιος της « όμορφής και έξυπνης Νελ» έγινε δούκας του St.Albans. Λέγεται ότι και η ίδια η Νελ θα γινόταν κόμισσα του greenwich, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε γιατί πέθανε ο Κάρολος.